Jaimy's Post

Lifeblog & online verhaal

Yes, I do!

Yes, I do!

In een lange witte prinsessenjurk, bij een mooi kasteel, met een knappe man en de Backstreet Boys die komen optreden.
Zo zag ik het als kind voor me, als ik dacht aan ‘later als ik groot ben en ik ga trouwen’.
Die knappe man, dat is gelukt. Maar over de andere zaken denk ik nu wel anders.
Toen ik net samen was met mijn vriend hadden we het wel eens over trouwen. Van hem hoefde het niet perse, ik vond het altijd wel een mooi idee. Ik zou het geen ramp vinden als we niet zouden trouwen.
Maar toch, de verbintenis die je met elkaar aan gaat en ècht zeker weet: jij bent het. Dat je op die dag de liefde viert met je familie en vrienden. Ik vond dat toch altijd wel een mooi idee.

Door de lockdown werkte ik al een tijdje thuis. Het was februari en met mijn werk als leerkracht gaf ook ik online les.
Een voordeel van thuis werken vond ik: business on the top, party on the bottom. Na werktijd was het party all over. Chilltrui aan, bril op en knot op mijn kop.
En zo zat ik er ook op vrijdag 5 februari bij, toen ik voor het eten nog even een aflevering ‘Grey’s Anatomy’ keek.
Mijn vriend was aan het sporten en ik zat lekker met een dekentje op de bank te chillen.
En ineens gebeurde het. Daar zat hij. Op z’n knieën. Met een ring: ‘Wil je met me trouwen?’
De eerste seconden kon ik niks zeggen, en daarna zei ik: ‘Is dit een grap?’ Ik vroeg het wel 6 keer. Tot hij zei: ‘Je hebt nog steeds geen antwoord gegeven..’

Ja, natuurlijk wil ik dat! Ik was zó verbaasd en had het echt niet aan zien komen. Bij een huwelijksaanzoek denk ik aan paarden, rozenblaadjes en champagne. Aan een prachtige jurk en een chique diner. Niet aan een sportlegging, een blaffende hond en een bak chips. Maar voor ons wat dit perfect. Dit aanzoek past bij hoe ik ben, bij hoe mijn vriend is, bij hoe wij zijn. Gewoon graag samen. Met een dekentje. En een bak chips.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top