Persoonlijk

Dertigers dilemma?

Hoppa. Nog een artikel, gewoon omdat het kan. Inmiddels is het nieuwe jaar al bijna een week oud. Ik moet zeggen dat ik het wel lekker vind dat die drukke dagen achter de rug zijn en dat het ‘gewone leven’ weer begint.
Aan vuurwerk doe ik niet en goede voornemens vind ik echt heel stom. Toch is deze periode wel een moment waarbij ik veel aan het nadenken ben. En aangezien ik dat sowieso al veel doe, loopt mijn hoofd af en toe best een beetje over.
Als klap op de vuurpijl ben ik vorige week ook nog eens 30 jaar geworden. Ze zeggen dat het een fase in je leven is waarin je gaat nadenken wat je ècht wilt met je leven. Ik heb geen idee hoelang zo’n fase duurt, maar ik moet zeggen dat ik al wel een poosje in mijn zogenaamde ’30ers dilemma’ zit.

Af en toe komen er ook vragen langs waarbij ik denk: waaaaaarom denk ik hierover na? Maar ik kan er weinig aan doen, het gebeurt gewoon. Die motor in mijn hoofd is con-stant aan het ratelen. Ultieme levensvragen komen voorbij, soms denk ik dat ik een vervroegde midlife-crisis heb. Shoot me.
Aan de ene kant ligt de hele wereld nog voor me open en kan ik alles doen wat ik wil. Aan de andere kant ben ik ook ‘al’ 30 en heb ik het idee dat er wel van mij verwacht wordt dat ik weet wat ik met mijn leven wil.
En daar ligt voor mij het leerpunt. Ik heb het idee dat er dingen van mij verwacht worden. Ik kwam laatst een quote tegen van Rumag die voor mij wel de spijker op de kop slaat:

‘Vroegaaah’ wist ik het wel. Op mijn 28e zou mijn eerste kind worden geboren en 3 jaar later zou spruit nummer 2 er zijn. Ik zou helemaal happy zijn als juf en het leven was een groot feest met mijn slimme, aantrekkelijke, lieve man. We leefden in een kasteel met witte paarden in de tuin en werden elke dag gewekt door onze butler. Die laatste zin is een grapje hoor. Ik hou niet van paarden.
Maar oké, ‘later als ik groot ben’ is nu en niks van dat. Behalve dat van die slimme, aantrekkelijke en lieve man.

Dat ik moeder wil worden weet ik zeker, maar ik vind het geen probleem dat dat na mijn dertigste is. Toevallig had ik het hier laatst nog over met vriendinnen in dezelfde leeftijdscategorie.
Hoe vaak er vragen worden gesteld of opmerkingen worden gemaakt: ‘Wil jij nog geen kinderen?’ – ‘Ik hoorde bij de kapper dat je zwanger bent’ – ‘Hoe oud ben je? Oh ja, heb je dan nog geen kinderen?’
Ik vind het asociaal, onbeschoft en brutaal. Wat gaat het iemand anders aan of ik kinderen wil en wanneer ik dat wil? Hoe lomp is het dan om dat soort vragen te stellen? Het gaat je werkelijk geen **** aan.

Mijn werk is prima voor nu, maar ik weet dat dit niet mijn droombaan is. Ik denk dat ik nu aan het uitzoeken ben wat mij bij past, waar ik energie van krijg en wat ik ontzettend leuk vind om te doen. Blijkbaar heb ik daar even de tijd voor nodig en moet ik mezelf die tijd ook gunnen. Die razende raket in mij moet ik af en toe een beetje afremmen. Dit is wel het onderwerp waar ik het meest mee bezig ben. Dat ik niet voor altijd voor de klas wil staan, dat wist ik al wel een tijdje. Maar ja, wat dan wel? Ik vind het makkelijker om te zeggen wat ik niet wil, dan te zeggen wat ik wel wil. Dat is een zoektocht en soms wil ik dat ik 5 jaar vooruit kan kijken. Aan de andere kant is dat natuurlijk ook helemaal niet leuk als je nu al weet wat er dan gebeurt. En voor nu vind ik het nog leuk en dat is voor mij het belangrijkste. Dat ik het naar mijn zin heb.

Dat mijn identiteitscrisis nu al wat jaartjes duurt, brengt ook voordelen met zich mee. Ik denk dat ik mezelf goed ken. Daarmee bedoel ik dat ik weet wie ik ben. Ik ken mijn sterke punten en ik weet mijn zwaktes ook. Dat betekent niet dat ik altijd goede keuzes maak en precies weet wat ik aan het doen ben maar voor mij betekent het wel een soort rust. Ik heb het gevoel dat ik over het algemeen wel sterk in mijn schoenen sta, dat ik vrij weinig stress ervaar en ik weet dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt. Er gebeuren altijd dingen die je uit balans brengen en waarvan je even gaat wankelen. Dat zal denk ik altijd wel zo zijn. 100% zekerheid over hoe zaken verlopen heb je nooit dus zoals Elsa zegt: Let it Go en zoals André zegt: Leef!
O, en ik heb geen echte identiteitscrisis hoor.

2 thoughts on “Dertigers dilemma?”

    1. Hai Sarah,

      Dank je wel.
      Ja, ik zit nog in de ontkenningsfase 😉 Haha nee hoor, dank je wel voor de tip. Ik heb het aangepast!

      Groetjes Jaimy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *