‘Hallo Dex. Hartelijk dank voor je briefje. Ik ben blij dat je mijn tas hebt gevonden. Nogmaals dank en wie weet tot ziens. Groeten Donna.’
Ik laat het berichtje aan Sophie lezen, ze kijkt me even aan en schiet spontaan in de lach. Ze proest het uit. ‘Djiezus, Don. Dit kan echt niet hoor. Je gaat geen sollicitatiegesprek voeren. Laat mij maar even.’
Haar vingers vliegen over de toetsen en nog geen 2 minuten later geeft ze mijn telefoon terug.
‘Hey Dex! Wat superfijn dat je mijn tas hebt gevonden. Als bedankje wil ik je graag trakteren op een ijsje. Zaterdag 13.00 uur? x Donna’.
Ik trek mijn wenkbrauw op en kijk Sophie aan. ‘Dat kusje aan het eind hoeft van mij niet hoor.’
‘Dan maak je er ‘groetjes’ van, maar verder moet je het gewoon zo laten. Dit is echt veel beter dan die zakelijke tekst van jou. Al zeg ik het zelf.’
‘Ik weet het echt niet. Straks vindt hij me te opdringerig. En het is echt alleen maar een ijsje eten, ik hoef geen date ofzo.’
Sophie rolt met haar ogen. ‘Laat me nog eventjes kijken of er geen spelfouten in zitten’.
Ik geef mijn telefoon nog een keer aan Sophie en zonder het berichtje te lezen drukt ze op ‘verzenden’.
‘Sophie!’ Ik ruk mijn telefoon uit haar handen en kijk naar mijn telefoon. Het berichtje is verzonden, en aangekomen aan de twee grijze vinkjes te zien.
Zuchtend leg ik mijn telefoon naast me op de bank. Nog geen minuut later hoor ik hem piepen.
‘Zoooo Don, die laat er geen gras over groeien!’ Ik pak met rode wangen mijn telefoon en ontgrendel hem.

‘Zou je dat nou wel doen, meisje?’
Sophie ziet aan mijn gezicht dat er iets is. ‘Wat is er?’.
Ik kan niet anders dan Sophie vertellen over het sms’je dat binnen is gekomen. Ook vertel ik haar over het sms’je wat ik eerder heb ontvangen. Als ik ben uitgepraat, kijkt ze me met grote ogen aan. ‘Waarom heb je me dat niet eerder verteld?’
‘Ik wilde niet dat je je zorgen zou gaan maken. Ik dacht dat het gewoon een foutje was. Maar dit is nu de tweede keer.’
‘Je moet dit melden, Don. We kunnen inderdaad een abonnementje nemen bij de politie’
‘Er stond duidelijk in dat we geen politie mogen inschakelen.’
‘Ik ben gedrogéérd Donna, je telefoon wordt getapt. Wat wil je nog meer dat er gaat gebeuren?’
‘Je weet helemaal niet of dat met elkaar te maken heeft!’
We discussiëren nog een tijdje door en besluiten om de volgende keer dat er iets geks gebeurt, de politie in te schakelen.

Een uur later hoor ik weer een piep van mijn telefoon. Sophie kijkt me gespannen aan als ik mijn telefoon pak en het bericht open.
‘Het is Dex’ zucht ik opgelucht.
‘Wat zegt hij?’ Sophie lijkt het eerdere voorval alweer te zijn vergeten en kruipt bijna op mijn schoot.
Lachend kijk ik haar aan terwijl ik een berichtje terug typ. ‘Hij zegt dat hij zaterdag met wat vrienden meedoet aan een hardloopwedstrijd in het centrum. Die duurt tot 14.00 uur, daarna heeft hij wel tijd’
‘Wat schrijf je terug dan?’
‘Dat het me leuk lijkt om dan een ijsje te eten. En dat als hij zijn vrienden meeneemt, ik ook mijn bestie meeneem’.
Ik geef haar een knipoog en Sophie gooit een kussen naar mijn hoofd. ‘Gatver Donna, ik kan wel wat leukers bedenken dan op pad te gaan met een groepje bezwete mannen. En trouwens, je zou alleen gaan met hem. Je weet dit weer mooi te draaien, jongedame. Het is dat je mijn beste vriendin bent, dus ik ga wel mee. Maar wel met tegenzin.’
‘Tsja, jouw vriend komt bijna weer terug. Dan heb je minder tijd voor me, dus ik moet het er nog maar even van nemen.’
De blik in Sophie haar ogen verandert. Nu is het mijn beurt aan haar om te vragen wat er is.
‘Ik weet het niet. Het voelt gewoon anders met Wess. Voordat hij wegging was het opzich best gezellig. Maar we hebben niet meer zoveel lol als eerder. Het lijkt of de vonk weg is. Toen met dat gedoe met die hoofdwond heeft hij één keer geappt hoe het gaat en verder toont hij totaal geen interesse.’
‘Je weet toch hoe mannen zijn, Sophie. Het is logisch dat je na 3 jaar niet meer zo verliefd bent als in het begin, dat heeft iedereen.’
‘Dat weet ik wel, maar het voelt gewoon anders. Hij laat weinig van zich horen nu hij weg is, terwijl zijn hele tijdlijn vol staat met foto’s van hem op het strand of in de kroeg. Het lijkt wel of hij me is vergeten.’
‘Natuurlijk is hij je niet vergeten, gek! Hij is hartstikke gek op je. Dat weet je toch wel. Wanneer komt hij ook alweer terug?’
‘Zondag landt hij op Schiphol. Dan pakt hij de trein en zal tegen de lunch weer in Utrecht zijn.’
‘Je moet hem ophalen. Als verrassing. Trek je leukste jurkje aan en ga lekker samen lunchen in de stad. Zulke onverwachte dingen geven je weer kriebels’.

’s Avonds bestellen we sushi en kijken we samen een filmpje op de bank. Sophie voelt zich weer wat beter en ik ben blij dat ik haar een beetje op heb kunnen beuren. Het lijkt me vreselijk om steeds te twijfelen of je vriend je nog ziet zitten. Met Floris heb ik dat nooit gehad. Hij was de ware voor mij, en ik voor hem. Dat weet ik gewoon. Er zal ook nooit meer iemand komen die ook maar in de buurt kan komen van wat ik met Floris had.

‘Hey, weet je..’ ik draai me om naar Sophie ‘Ik heb besloten om toch auditie te doen bij Talents.’

Wil jij een seintje wanneer het volgende deel online staat?
Schrijf je hier in voor Donna’s Update en je wordt als eerste op de hoogte gehouden wanneer er een nieuw deel online staat!