Verbaasd kijk ik Sophie aan. ‘Ik? Hoezo?’
Sophie’s blik zegt genoeg en ik loop naar het kamertje waar Sophie zojuist in de deuropening stond.
Sophie klopt op de stoel naast haar en ik ga zitten.
‘Ik begrijp dat jij Donna bent?’ Een vrouw van middelbare leeftijd kijkt me vriendelijk aan vanaf de andere kant van de tafel. Op haar witte jas zit een naambordje gespeld: B. Verbeek.
Ik knik en kijk vragend naar Donna.
‘Donna, luister even. Dokter Verbeek zegt dat ik misschien gedrogeerd ben!’
‘Je bent wat?!’ met grote ogen kijk ik Sophie aan.
‘Sophie heeft geen idee meer wat er is gebeurd. Ze herinnert zich vlagen van nadat jullie weg zijn gegaan bij het terras. Daarnaast geeft ze aan dat op het moment dat ze haar fiets pakte het leek of ze geen controle meer had over haar lichaam. Ze weet niet hoe de wond op haar voorhoofd is gekomen. Deze effecten wijzen vaak op drogeren. Sophie heeft net haar urine afgegeven en dat wordt nu getest in het lab.’
Ik weet niet wat ik hoor. Sophie ziet de blik in mijn ogen ‘Heb jij iets gezien, Donna?’ Ik schud mijn hoofd. Naar mijn idee waren Sophie en ik de hele avond samen, los van de wc-bezoekjes.
‘Maar Sophie heeft ook best wat wijntjes op, mevrouw.’
Sophie krijgt het schaamrood op haar kaken en dokter Verbeek krijgt een lach om haar mond. ‘Dat geloof ik graag. Toch zijn de effecten die ze benoemde anders dan bij iemand die dronken is. Het drogeren komt de laatste tijd vaker voor, dus voor de zekerheid wil ik het toch even laten testen. De uitslag is binnen enkele minuten binnen. Ik haal even een kopje koffie, willen jullie ook iets?’. Sophie en ik schudden allebei onze hoofden.
‘Sophie! Hoe dan?’ Als dokter Verbeek de kamer uit is, sta ik op en ijsbeer door de kamer. ‘Wie in hemelsnaam zou dit doen? En waarom bij jou? Dit kan toch alleen maar een vergissing zijn?’.
Sophie zit een beetje verslagen in de stoel. Met die grote pleister op haar hoofd en het bloed op haar kraag, ziet ze eruit als iemand uit een horror-film.
‘I don’t know, Don. Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Hopelijk weet de dokter snel meer.’

Dokter Verbeek kijkt 10 minuten later op haar scherm en ziet dat de uitslag binnen is. Ze knikt en kijkt ons aan. ‘Er zijn inderdaad sporen van GHB in je urine gevonden, Sophie. Als jullie weten wie dit gedaan heeft kun je aangifte doen. Het is sowieso een goed idee om dat te doen zodat de politie er van weet en contact kan opnemen met de kroeg waar dit is gebeurd.’

Het is midden in de nacht als we eindelijk aankomen bij Sophie haar appartement. Ze heeft gevraagd of ik bij haar blijf slapen, omdat Wess 3 weken op uitzending is en ze het nu niet prettig vindt om alleen te zijn. Logisch toch?
‘Ik dacht echt dat het aan die wijntjes lag dat ik me zo voelde’. Sophie pakt twee mokken uit de kast en zet de waterkoker aan.
‘Wie doet nou zoiets?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet het echt niet. Ik speel de avond steeds opnieuw af in mijn hoofd maar ik kan echt niets of niemand bedenken die iets in jouw drankje heeft gestopt. Of zou het die barman geweest zijn?’
‘Nee joh, waarom zou die dat doen?’
Inmiddels zitten we allebei met een kop thee op de bank.
‘Wil je morgen met me mee naar het politiebureau? Ook al weten we niet wie het gedaan heeft, het is toch belangrijk dat ze er van af weten toch?’
Ik knik. ‘Tuurlijk! Misschien zijn er nog camerabeelden of is er iemand anders die iets gezien heeft. Dit kan toch niet zomaar gebeuren?’
We kijken de herhaling van RTL Boulevard en gaan dan naar bed, het is inmiddels 04.15 uur en we kunnen wel wat slaap gebruiken.

Naast me hoor ik Sophie zachtjes snurken. Ik moet een beetje lachen, het lijkt wel een beetje op het gesnurk van een puppy.
Ik kan maar niet in slaap komen. Allerlei gedachten gaan door mijn hoofd. Ik laat alle beelden van afgelopen avond nog een keer door mijn hoofd gaan. Ik kan me ook niet voorstellen dat er ook maar iemand op deze wereld is die Sophie iets aan zou willen doen. Ze is de liefste persoon die ik ken. Doet echt geen vlieg kwaad. Misschien is het per ongeluk gegaan en was het helemaal niet voor haar bedoeld. Het moet een vergissing zijn geweest. Dat kan niet anders.
Ik draai me om en zie door het dakraam de sterren. Het is een heldere nacht. Zou Floris naar me kijken? Zou hij weten dat ik het zo zwaar heb zonder hem? Mijn gedachten gaan uit naar mijn lieve Floris. Ik voel een traan over mijn wang rollen.
Overdag heb ik vaak wel afleiding en denk ik vooral aan de mooie momenten die ik heb beleefd met Floris. Maar ’s avonds als ik in bed lig dan komen de gedachten. Net als nu. Ik denk aan de eerste keer dat ik bij Floris thuis kwam. We waren allebei zo zenuwachtig. Floris’ moeder had een ovenschotel voor ons gemaakt en bij het afruimen liet ik de schotel bovenop de teen van Anne-Fleur vallen. Ik denk dat ze daarom altijd zo gemeen tegen me deed, ze heeft het me nooit vergeven.
Ook de vakantie met Floris op Aruba gaat door mijn gedachten. Floris en ik hebben toen een nacht op het strand geslapen onder de sterrenhemel. Het was prachtig.
Of tijdens mijn afstuderen..dat Floris te laat binnen kwam lopen omdat hij een kwartier stil had gestaan omdat er een kudde schapen de weg over stak..

Ik schrik op uit mijn eigen gedachten als ik mijn telefoon hoor trillen. Hij trilde één keer, een sms-je dus. Als ik mijn telefoon één keer hoor trillen dan weet ik dat het mijn broer is. Brent zit aan de andere kant van de wereld. Van alle mensen op de wereld is hij de enige zonder WhatsApp. Vanwege het tijdsverschil stuurt hij op de raarste tijden smsjes. Vorige keer belde hij me toen Floris en ik het erg gezellig hadden. Ik gniffel als ik er weer aan denk.
Brent is 3 jaar ouder en ik ben dol op hem. Qua uiterlijk hadden we een tweeling kunnen zijn, qua innerlijk zou je niet zeggen dat we familie zijn.
Brent is uitbundig, sociaal, een avonturier.
Hij is samen met zijn vriendin aan het reizen en ze zijn al een tijdje onderweg. Tijdens Floris’ begrafenis waren ze in Nederland. Ze zijn toen 2 weken gebleven en hebben daarna hun reis vervolgd. Brent en Elize zijn echte avonturiers.

Ik pak mijn telefoon van het nachtkastje. Met slaperige ogen open ik het bericht:
Ik weet wat je gedaan hebt. Jij weet nu ook wat de gevolgen zijn.
1 waarschuwing: GEEN POLITIE….’

Wil jij een seintje wanneer het volgende deel online staat?
Schrijf je hier in voor Donna’s Update en je wordt als eerste op de hoogte gehouden wanneer er een nieuw deel online staat!