….’Sophie!’ Mijn stem klinkt bijna wanhopig door de lege straat. Nog steeds geen spoor te bekennen van Sophie.
Ik maak me niet snel zorgen, maar ik heb hier geen goed gevoel bij.
Haastig loop ik richting de stationshal. Misschien is ze naar binnen gegaan. Ik zou niet weten waarom maar ik weet op dit moment even niks.
Het wordt steeds drukker met mensen naarmate ik dichter bij het station kom.
Een kwartier loop ik door de hal, maar ik kan Sophie nergens vinden.
Mijn telefoon! Wat stom dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. Ik kan haar natuurlijk gewoon bellen.
‘Dit nummer is op dit moment niet bereikbaar’.
Godver. Ik probeer het nog een keer. En nog een keer. Maar steeds dezelfde boodschap.
Wat moet ik doen?

Net als ik besloten heb Wess te bellen, zie ik buiten iemand voorbij lopen. Sophie! Ik ren naar buiten.
‘Sophie! Waar was je?! Ik was zo ongerust!’
Ik krijg de schrik van mijn leven als Sophie me aankijkt. Haar normaal zo fonkelende blauwe ogen kijken strak voor zich uit. Ze kijkt naar me maar ze ziet me niet. Het is leeg.
Maar dat is niet waar ik het meeste van schrik. Op haar voorhoofd zit een enorme wond. Het bloed loopt langs haar wang en de kraag van haar witte blouse is felrood.
‘Sophie! Wat is er gebeurd?’ Ik pak haar met beide handen vast en schud haar heen en weer.

Na een paar minuten rollen haar ogen omhoog en als ze me dan aankijkt is het of ze er weer is.
‘Donna? Wat is er? Waarom kijk je zo geschrokken?’ Sophie kijkt me bezorgd aan.
De tranen rollen inmiddels over mijn wangen. ‘Waarom huil je?’
‘Ik heb een half uur naar je gezocht. Ik wist niet waar je was en nu heb ik je gevonden en lijkt het of je op een andere planeet bent geweest. Het bloed loopt langs je wangen en je doet of ik gek ben. Wat is er met je aan de hand?’ Ik blijf maar ratelen en Sophie kijkt of ze vuur ziet branden.
‘Donna, waar hèb je het over? Ik stond hier gewoon op je te wachten.’
Ik wijs naar Sophie’s voorhoofd en ze haalt haar hand langs haar hoofd. Als ze het bloed aan haar vingers ziet zie ik dat ze schrikt.
‘What the fuck! Wat is dit?’
‘We moeten langs de dokter hoor. Dat moet gehecht worden.’

Een half uur later zitten we in het ziekenhuis. Ik zit in de wachtkamer. Sophie zit binnen en haar wond moest inderdaad worden gehecht. De tranen lopen over mijn wangen. Het is 23.00 uur en er zitten allemaal mensen om me heen maar het kan me niks schelen.
Alles komt weer terug nu ik weer in dit ziekenhuis zit. Het is 3 maanden geleden maar ik mis Floris zó ontzettend erg. Juist op dit soort momenten wist hij me met beide benen op de grond te houden. Het is zo oneerlijk.

De deur van de kamer waar Sophie een kwartier geleden naar binnen is gegaan gaat open.
Sophie staat met een dikke hechtpleister op haar hoofd in de deuropening. ‘Donna, wil je even binnenkomen?’

Wil jij een seintje wanneer het volgende deel online staat?
Schrijf je hier in voor Donna’s Update en je wordt als eerste op de hoogte gehouden wanneer er een nieuw deel online staat!