29 jaar!

Persoonlijk

Bijna 30! Dat is het eerste waar ik aan denk bij 29 jaar. Ik ben niet iemand die het erg vind om ouder te worden. Je zult mij niet gauw met een anti-rimpelcreme zien of mijn grijze haren uit mijn hoofd zien trekken (gelukkig heb ik die ook nog niet).
Op een gegeven moment hoort jarig zijn er gewoon bij en boeit het niet meer zoveel hoe oud je wordt. Tenminste, bij mij is dat zo.

Afgelopen week tikte ik de leeftijd van 29 aan dus een mooi moment om even terug te blikken op het afgelopen jaar.
Zonder er een al te zwaar beladen of emotionele post aan te wagen, want daar hou ik niet van.

Als ik kijk naar het afgelopen jaar dan durf ik wel te zeggen dat dit het jaar is waarin het meeste voor mij is veranderd. Op ‘zakelijk’ gebied, maar vooral op persoonlijk gebied.

Het is vooral een jaar geweest waarin ik geleerd heb om keuzes te maken en een heel stuk zelfverzekerder ben geworden.
Een jaar geleden kon ik me druk maken om de kleinste dingen, vond ik het doodeng om te bellen (ja echt) en had ik voor iemand anders al ingevuld wat diegene van mij zou vinden.
Ik heb geleerd om me minder aan te trekken van wat andere mensen vinden, om te doen wat  ik leuk vind en mij te richten op mensen die mij blij maken. Mensen oordelen toch wel maar het is aan mijzelf of ik daar iets mee doe.

Een jaar geleden woonde ik nog in mijn eentje in een appartementje, nu woon ik samen in een echt ‘grote-mensen-huis’. Door de jaren heen leer je op verschillende gebieden wat bij je past. Zo ook op relatie-gebied. Ook ik heb mijn struggles gehad op liefdesgebied maar ik kan nu met volle overtuiging zeggen dat ik samen ben met iemand die 100% bij mij past. Het is een gevoel wat ik niet kan omschrijven maar het maakt me heel gelukkig. En dat is een fijn gevoel.

Waar ik vorig jaar soms tot 16.00 uur in mijn pyjama op de bank lag, hebben wij nu om het weekend kids over de vloer. (Oké, zo af en toe lig ik nog wel zo lang op de bank)
Dat is een hele omslag voor mij geweest, ik moest eraan wennen maar het is nu eigenlijk of het nooit anders is geweest en ik zou het ook niet meer anders willen.

Vorig jaar werkte ik voor het zevende jaar fulltime als kleuterleerkracht. Ik ga elke dag met plezier naar mijn werk, maar vorig jaar rond deze tijd had ik wel het gevoel dat ik meer uitdaging wilde of iets anders. Ik wist alleen niet zo goed wat.
In februari was er iemand nodig in groep 3 en dat was voor mij het moment om de keuze te maken om daarvoor te gaan.
Nu, een jaar later, ben ik nog steeds juf van groep 3 en ik vind het zó leuk. Vooral het leren lezen is een proces wat heel leuk is om mee te maken. Ik vind het bijzonder dat je als leerkracht een heel groot aandeel hebt in wat de kinderen in jouw klas leren en het enthousiasme van die kids is iets waar heel blij van word.

Dan hebben we nog het sporten. Toen ik nog alleen woonde ging ik braaf 3 keer per week naar de sportschool en was ik gerust anderhalf uur met gewichten in de weer.
Niet dat ik het nou zo leuk vond, maar op deze leeftijd moet je toch wat als je er niet uit wilt gaan zien als een olifant.
Tot mijn 25e kon ik echt eten wat ik wilde zonder dat er ook maar een grammetje vet aan kwam, naja je zag het toen niet.
Nu ben ik op een leeftijd waar die grammetjes er wèl makkelijk bij komen maar een heel stuk moeilijker weer af gaan. Helaas.
Op het gebied van sporten was het ook dit jaar een ontdekkingstocht. Uiteindelijk ben ik uitgekomen bij wielrennen én tennis.
Mijn vriend heeft al een racefiets en wat kilometers fietsen kan ik ook wel, dacht ik. Is toch ff wennen met zo’n racefiets tussen je benen. Maar we hebben best wat ritjes gefietst en ik ben van plan om dat ook dit jaar weer te doen (als het mooier weer is, dat wel).
De dochter van mijn vriend kreeg dit jaar voor het eerst tennisles. Dat leek mij ook wel wat. Waar ik een jaar geleden zou denken: “Tennisles als je al zo oud bent? Echt niet!” dacht ik nu “Waarom niet?”. En ik ben heel blij dat ik het heb gedaan. Na 10 lessen kan ik nu een redelijk balletje slaan en sta ik iedere week toch wel 1 of 2 keer op de baan. En ik vind het leuk. Dat vind ik het belangrijkst. Niet iets doen omdat het moet, maar omdat ik het wil.

Goh, het is toch een iets langere post geworden dan ik vooraf had gedacht. Dat past ook bij mij, een voornemen of planning maken om me er vervolgens niet aan te houden.
Maar, ik ben een jaar ouder dus ook een jaar wijzer en ik heb me voorgenomen om dit jaar net zo leuk te maken als vorig jaar. En misschien nog wel leuker. We zullen het zien!

3 thoughts on “29 jaar!”

  1. Super leuk om dit te lezen lieve Jaimy. Blij dat je zo gelukkig bent. Ik wens je daarom ook samen met Remy en de kids een heel gelukkig en liefdevol jaar .
    Dikke kus vasn mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *