Jaimy's Post

Lifeblog & online verhaal

Donna’s dagboek #13

Donna’s dagboek #13

‘DONNA!’
Net voordat Dex’ lippen die van mij raken, schrik ik op van een stem.
Voor me staat Sophie met haar telefoon in haar hand. Ze heeft grote ogen en kijkt verslagen naar benenden.
‘Wat is er?’ Ik schuif een stukje van Dex af, die net als ik verbaasd naar Sophie kijkt.
‘Godver Donna, kijk dan!’
Ik schrik als Sophie me haar telefoon geeft. Het zal toch niet zo zijn dat haar telefoon ook getapt wordt? Het was net even rustig.
Ik kijk op haar scherm en zie dat ze Instagram heeft geopend. Op de foto die zichtbaar is, staat Wess samen met het meisje waarmee we hem op Schiphol zagen. Ze zitten dicht tegen elkaar aan en houden allebei een glas wijn omhoog.
‘Ah wat kut, Soof’ zeg ik, en ik geef haar telefoon terug ‘Maar dit had je toch wel een beetje verwacht?’
‘Donna, kijk even goed naar die foto.’
Ik kijk goed, knijp mijn ogen een beetje samen, maar ik zie niet wat Sophie bedoelt. ‘Dohonnn, kijk dan naar die spiegel!’
Ik trek mijn wenkbrauw op en richt mijn blik op de blijkbaar zo bijzondere spiegel. Dan zie ik het. Een spiegel met een rand van mozaïeksteentjes. Die spiegel heb ik gemaakt. Voor Sophie. En zij heeft hem opgehangen. Thuis.
‘Neeeeeeeee!’ Ik zoom in op de foto en herken dan ook het donkerblauwe behang. ‘Wil je nou zeggen dat zij samen in JOUW huis zijn geweest?’
Sophie knikt heftig. ‘Dit bericht is 13 minuten geleden geplaatst, dus ik denk dat ze er nog zijn. Dit KAN toch niet, Donna. Nu snap ik waarom hij me appte of ik vanavond thuis zou zijn. De kwal. Hoe durft hij!?’
Kort leg ik Dex en Sebastiaan uit wat er tussen Wess en Sophie is gebeurd.
Nadat Dex de rekening heeft gevraagd, kijkt hij ineens met grote ogen Sophie’s kant op.
‘Ik weet wat!’
Sophie zit een beetje sip voor zich uit te staren en kijkt vragend naar Dex.
‘Deze jongen is hartstikke gek. Hij heeft je ten huwelijk gevraagd maar zit nu alweer met een ander meisje aan de wijn. In JOUW huis? Dit laat je toch niet gebeuren. Hij wil dat jij dit ziet en naar huis gaat om ze je huis uit te zetten. Hij heeft vast ergens opgevangen dat Don en jij op stap zijn gegaan. Hij is gewoon jaloers, en wil je weghouden van andere jongens.’
Sophie haalt haar schouders op: ‘Ik kan me niet voorstellen dat dat zo is. Waarom zou hij me terug willen? Ik heb duidelijk aangegeven dat het klaar is tussen ons.’
‘Lieve Sophie. Mannen zijn jagers. Juist iets wat ze niet kunnen krijgen, willen ze graag. Deze barbie gebruikt hij alleen maar om jou terug te winnen. Maar als je er echt klaar mee bent, dan heb ik een bril-jant idee.’
Ik kijk Dex aan die zit te broeden op zijn plannetje.
‘We gaan NU naar jouw huis. Donna en ik wachten om de hoek en jij gaat, samen met Sebastiaan, naar binnen. Wess krijgt de schrik van zijn leven als jij nu met een andere jongen thuis komt. Zo weet hij dat het je niets doet en dat je echt klaar met hem bent. Dan zijn de huwelijksaanzoeken, appjes en rare foto’s echt afgelopen. Geloof mij!’

Nog geen tien minuten later staan we in de straat achter Sophie haar huis. We hebben afgesproken dat Dex en ik bij de speeltuin blijven wachten. Ik heb plaats genomen op de schommel en Dex staat lachend bij Sophie en Sebastiaan.
‘Oke. Jullie moeten wel een beetje verliefd ogen. Dus hand in hand die trap op. Of zoenend. Of weet ik veel hoe gek jullie het maken. Maar die jongen moet zich kapot schrikken!’
Dex geeft Sebastiaan een klap op zijn schouders en hand in hand lopen Sophie en Sebastiaan richting haar huis.
Ik zie nog hoe Dex naar ze zwaait en zich dan naar me wil omdraaien. En dan wordt alles zwart….

‘Donna. Ben je wakker?’ Ergens ver weg hoor ik een stem die ik vaag herken. Het lijkt ook wel of mijn vaatwasser klaar is. Zoveel piepjes. ‘Ik denk dat ze bij komt!’
Ik open mijn ogen en knijp ze gelijk weer dicht door het felle licht dat in mijn ogen schijnt. Ik voel een hand over mijn arm gaan en probeer opnieuw mijn ogen te openen.
Mijn mond is kurkdroog en het lijkt wel alsof er een naald in mijn hand prikt. Ik laat mijn linkerhand over mijn andere hand glijden, en voel dan dat er inderdaad iets bevestigd zit.
‘Donna. Kan je me horen? Knipper maar met je ogen als je dit hebt gehoord.’ Een voor mij onbekende stem klinkt door de ruimte.
Ik open mijn ogen en sluit ze daarna weer.
‘Ik ben Renate, de verpleegkundige. Je bent gisteren opgenomen in het ziekenhuis met een hersenschudding. We hebben de wond op je hoofd gehecht en daarna ben je lekker gaan slapen. Probeer maar rustig wakker te worden, dan kom ik zo weer bij je.’
Ik ben waar? Hersenschudding? Gisteren?
‘Donna? Ik ben het. Sophie’ Als ik mijn ogen open zie ik twee grote ogen die me aanstaren. ‘Oh Donna. We zijn zo geschrokken. Wat is er gebeurd?’

Twee uur later heeft de zuster me geholpen met douchen en zit ik rechtop in het ziekenhuisbed. Mijn ouders en Sophie zitten bij me in de kamer.
Ik heb wat gegeten en gedronken en voel me beter dan toen ik net wakker werd. Er zit verband om mijn hoofd en mijn schouder voelt een beetje beurs aan.
Mijn moeder zit naast me en houdt mijn hand vast.
‘Donna, het lijkt erop dat je bent geraakt op je hoofd met een scherp voorwerp. We zijn enorm geschrokken, Don. Kan je je herinneren wat er is gebeurd?’
Ik laat de woorden van mijn moeder tot me doordringen en die ene vraag blijft ook steeds door mijn hoofd spoken. Wat is er gisteren gebeurd?

Wil jij een seintje wanneer het volgende deel online staat?
Schrijf je hier in voor Donna’s Update en je wordt als eerste op de hoogte gehouden wanneer er een nieuw deel online staat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top