Jaimy's Post

Lifeblog & online verhaal

Donna’s dagboek #12

Donna’s dagboek #12

‘Die van toen? Van dat terras? Hoezo denk je dat? Wanneer was dat ook alweer? Dat is toch raar, Donna. Waarom zou ze dat doen?’
Sophie zit bij me op de bank en ik vertel haar het verhaal over de auto.
Ze blijft maar vragen stellen en lijkt niet te kunnen geloven dat het om hetzelfde meisje gaat wat we een paar weken geleden op het terras hebben gezien.
Ik heb er vannacht bijna niet van kunnen slapen, maar ik weet echt zeker dat zij het was. Die rode krullen, dat scheve lachje. Het kan gewoon niet dat het iemand anders was. En dat die auto in zo’n hoge snelheid op mij af kwam rijden, dat was ook met een reden. Ik zou alleen van mijn lang zal ze leven niet weten waarom iemand mij zou willen aanrijden.
Ik besluit om het voorlopig naast me neer te leggen en me te concentreren op de echt belangrijke dingen in het leven. Mijn date..eh..afspraak met Dex. Vanochtend stond ik om 07.30 uur al onder de douche, en dat terwijl het zaterdag is. Ik kon gewoon echt niet meer slapen.
Nadat ik 5 keer van outfit had gewisseld, heb ik besloten om toch maar het nieuwe jurkje aan te doen wat ik met Sophie had gekocht.
Ik wilde de nieuwe sneakers erbij aan doen, maar omdat het vandaag bloedheet is, heb ik gekozen voor mijn zwarte sandaaltjes.
Mijn haar heb ik gewassen en hangt mooi geföhnd op mijn rug.
Sophie heeft een korte roze jumpsuit aan en rode sleehakken. Iets wat ik nooit aan zou trekken, maar wat helemaal bij haar past.
Ze is niet zo groot, maar met deze schoenen zijn we precies even lang.
We besluiten met de bus te gaan, want we zien het allebei niet zitten om met een bezwete rug en een plakkont aan te komen in het centrum.
Met de bus is het nog geen 10 minuten, en iets voor half 2 zijn we in de stad. We hebben om 2 uur afgesproken bij Borrel & Bites.
Sophie en ik nemen vast plaats op het terras. We hebben nog niet geluncht en we bestellen allebei een broodje kroket.
Ik app Dex waar we zitten en om iets over 2 zie ik hem het terras oplopen. Mijn hart slaat een keertje over. Deze jongen is zó ontzettend knap. Hij heeft een korte spijkerbroek aan met een wit T-shirt. Zijn blauwe riem matcht precies bij zijn sneakers. En die ogen. Die ooooogen. Hij heeft bruin haar en blauwe ogen die echt door je heen kijken.
Ik sta op en steek mijn hand uit. Wat doe ik? Ik steek mijn HAND uit?! Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Dex doet of hij het niet ziet, pakt mijn schouder vast en geeft me een kus op mijn wang. Hij doet hetzelfde bij Sophie en nadat ik mezelf heb voorgesteld aan zijn vrienden ga ik weer zitten.
Dex gaat tegenover me zitten en bestelt een biertje. Hij knikt naar mijn tasje die op tafel ligt ‘Ik zie dat Hans en Frietje goed op je tas hebben gepast?’
Ik knik ‘Nogmaals dank je wel, ik ben erg gehecht aan deze tas en ben zo blij dat je hem gevonden had!’.
‘Dus jij bent dat meisje dat bij Dex heeft gezorgd voor chocoladesneakers?’ Een van Dex’ vrienden kijkt me aan.
Sophie begint keihard te lachen: ‘Chocoladesneakers?! Hahahah. Wat een goeie!’
Ik knik en moet lachen om Sophie, die er bijna in blijft hangen.
Dex’ vrienden heten Sebastiaan en Ruben. Ze hebben met z’n drieën meegedaan aan de hardloopwedstrijd. Iets wat ze blijkbaar al sinds hun examenjaar op de middelbare school samen doen. Ik kan wel iets leukers bedenken, maar ieder zijn eigen ding.
We bestellen wat nacho’s en ik neem Dex eens goed in me op. Hij heeft een beetje een mysterieuze uitstraling, maar tegelijkertijd is hij ook heel open en spontaan.
Ik heb niet door dat ik zit te staren naar hem en schrik als hij me recht aan kijkt. Hij geeft me een knipoog en ik kijk snel naar Sophie die het hoogste woord heeft.

Rond een uurtje of 3 staat Ruben op: ‘Hoe gezellig ik het ook vind jongens, ik moet gaan. Lize heeft nachtdienst, dus ik ga lekker naar huis. Dames, leuk jullie ontmoet te hebben en wie weet tot een volgende keer.’
Met z’n vieren blijven we nog even zitten, tot Dex de rekening vraagt. Ik kijk op mijn horloge: half 5. Stiekem baal ik een beetje. Ik had gehoopt dat we wel iets langer samen zouden zijn, en we hebben geeneens een ijsje gegeten.
We staan op en met z’n vieren lopen we richting het station.
‘Ik kijk even hoe laat onze bus gaat.’ Ik pak mijn telefoon uit mijn tas en Dex kijkt me verbaasd aan: ‘Hoezo? We beginnen pas net. En je hebt me nog niet getrakteerd op een ijsje. Achter het station zit een geweldige Italiaan die de heerlijkste ijsjes heeft. Ik stel voor dat we onze avond daar voort zetten. Tenzij jullie andere plannen hebben?’

Drie kwartier later zitten we binnen in een super gezellig restaurantje. Het terras was al helemaal vol, dus we moesten binnen zitten. Ondanks dat de airco op volle toeren draait, is het stikheet.
Dex zit naast me en Sophie en Sebastiaan zitten tegenover ons. Ik weet niet of ik het goed zie, maar volgens mij ziet Sophie hem wel zitten. Ze draait steeds aan haar haren en lacht om elke grap die hij maakt.
Dex draait zijn hoofd naar me toe en ik voel hoe zijn been mijn been raakt. Hij fluistert in mijn oor ‘Zie jij wat ik zie?’ en kijkt subtiel naar Sophie en Sebastiaan die alleen maar oog voor elkaar lijken te hebben.
Ik voel een kriebel in mijn buik en knik lachend naar Dex.
Tegelijkertijd schrik ik van de kriebel. Gewoon een ijsje eten. Geen date. Ik heb het deze week wel 100 keer tegen mezelf gezegd. Maar het effect wat deze jongen op mij heeft, ik kan er niks aan doen.

De avond vliegt voorbij. Net als de flessen wijn die erdoorheen vliegen. Het is zo ontzettend gezellig en voor we het weten is het 23.00 uur.
Sophie laat zichzelf onderuit zakken en schuift haar bord met het ijsje voor zich uit. ‘Oh men, ik kan niet meer. Ik knap bijna uit elkaar. Dit was ZO lekker.’
Ze neemt nog een slok wijn en staat dan op ‘Even plassen’.
Nog geen minuut later staat Sebastiaan ook op ‘Even een sigaretje’.
Dex trekt zijn wenkbrauw op en kijkt Sebastiaan lachend na. ‘Hij rookt niet eens’.
Ik proest de slok wijn die ik in mijn mond had uit, en sla mijn hand voor mijn mond. ‘Echt niet?!’
Dex lacht en schudt zijn hoofd. ‘Voor zover ik weet niet, en Bas is mijn beste vriend. In die 10 jaar dat ik hem ken, heeft hij nog nooit gerookt’.
Dex’ been ligt nog steeds tegen de mijne aan en ik voel hoe hij zijn hand op mijn bovenbeen legt.
‘Donna..’ zegt hij ‘.. ik vond het echt heel gezellig vanmiddag en vanavond. Je ziet er echt heel mooi uit en je ruikt zo lekker.’
Ik voel dat mijn wangen rood worden en ik knik ‘Ik ook, Lex….eh Dex’.
Dex lacht en draait zijn hoofd mijn kant op en komt met zijn gezicht langzaam dichterbij. Ik doe mijn ogen dicht..

Wil jij een seintje wanneer het volgende deel online staat?
Schrijf je hier in voor Donna’s Update en je wordt als eerste op de hoogte gehouden wanneer er een nieuw deel online staat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top