‘OH. MIJN. GOD! WAT?!’ Lachend houd ik de telefoon een stukje verder van mijn oor. Aan de andere kant van de lijn raast Sophie nog even door. ‘Hoe dan?! Don, serieus. Ik wist het wel hoor! Ik heb het je toch altijd al gezegd!’
Mijn ogen gaan voor de 100e keer over het scherm, het staat er echt. Nog steeds.
‘Ik kan het gewoon echt niet geloven hoor! Wanneer is het dan? Wat staat er precies? Weet je het allang? Heb je het al aan Floris verteld? Waar is het eigenlijk?’
‘Oké Soof, één vraag tegelijk. Laten we beginnen met wat er precies staat. Ik zal het voorlezen: ‘Beste Donna. Bedankt voor je inzending voor Talents! Zoals je wel zult begrijpen hebben we duizenden aanmeldingen ontvangen. Jouw inzending heeft ons positief verrast. Daarom willen we jou uitnodigen om auditie te komen doen voor de voorrondes. We zien je graag op vrijdag 18 juni om 14.30 uur in…
‘Blablablaaaaaa. WAUW. Je wordt ontdekt, Donna! Dan kun je stoppen met werken, gaan we feesten op Ibiza en word ik je assistent! Weet Floris het al?’
‘Laten we niet op de zaken vooruit lopen. Het is een auditie voor de voorronde, dus het is niet eens zeker of ik überhaupt wel door ga naar de echte audities. En bovendien, er zijn duizenden aanmeldingen dus een kleine kans dat we gaan feesten op Ibiza. Floris komt hier zo eten dus die vertel ik het dan. Ik geloof het nog steeds niet hoor! Kan iemand me knijpen?’
‘Nou, ik geloof in je. Je hebt een prachtige stem en ik ben sowieso trots op je. Oh, ik ben aan de beurt bij de tandarts. Doe je de groeten aan Floris? We appen!’
‘Lief van je, Soof. Dankje. Succes bij de tandarts! Doei!’

Met een tevreden glimlach sta ik voor de spiegel. Ik haal nog even gauw een borstel door mijn lange blonde haar.
Ik mag nog wel even naar de kapper voordat ik auditie ga doen. Mijn highlights laten een lichte uitgroei zien en van die dode punten mag ook wel een stuk af.
Mijn gezicht is al mooi een beetje bij gebruind deze lente. Ik kan niet wachten tot het straks zomer is.
Lekker wijntjes pakken op het terras, de vakantie naar Griekenland met Floris, Sophie en Wess en dan natuurlijk nog de auditie voor Talents!
Sophie en Floris hebben me echt moeten overtuigen om mijn filmpje op te sturen. Naast Floris, is zingen echt mijn grote liefde. Ik vind het heerlijk om te doen.
Maar onder de douche meezingen is toch wel wat anders dan op een podium met mensen die naar je kijken. Brrr. Ik krijg kriebels in mijn buik als ik er aan denk.
Ik spray nog even een geurtje op mijn polsen en mijn hals en dan loop ik naar de keuken.

De timer van de airfryer zet ik op 8 minuten. Ik kijk op mijn horloge: 19.02 uur. Die Floris, ik wacht al 6 jaar op de dag dat hij een keer op tijd is.
Ik pak mijn Iphone om te kijken of hij me misschien geappt heeft.

Alleen een gemiste oproep van een onbekend nummer. Ik word echt gek van die organisaties me steeds bellen.
Maar goed, geen bericht van Floris dus. Typisch mannen dit. Ik scroll nog even door mijn tijdlijn op Instagram. Verlovingen, poepluiers, huizen gekocht. En dan heb je mij. Donna, 25 jaar, wonend in een appartement in Utrecht met mijn kat Tijger.
Begrijp me niet verkeerd, ooit wil ik echt wel huisje, boompje, beestje.
Maar nu nog niet.
Ik ben gelukkig hier in Utrecht. Floris heeft zijn eigen appartement en dat gaat al 6 jaar goed. We zien elkaar wel bijna elke dag, maar we vinden het ook heerlijk om allebei ons eigen ding te doen.
Hij is de liefste, leukste en knapste vriend die ik me kan wensen. Hij is zorgzaam, lief en trouw als een hond.
We hebben elkaar leren kennen in een karaoke-bar.
Samen met Sophie zong ik ‘Marry You’ van Bruno Mars. Met een paar wijntjes achter de kiezen durf ik dat wel.
Floris werkte in de bar en complimenteerde ons voor het leuke optreden. Of nou ja, hij complimenteerde mij. Sophie klinkt echt als een verroeste stofzuiger als ze zingt. Dat zegt ze zelf ook hoor.

Ik droom nog even verder als ik word opgeschrikt door een geluid. In de eerste instantie denk ik dat het de airfryer is, maar het is mijn telefoon. Ik pak mijn IPhone van tafel en kijk naar het scherm.
‘Marian belt’
Marian is Floris’ moeder, zij belt mij echt nooit…

Wil jij een seintje wanneer het volgende deel online staat?
Stuur een mailtje met als onderwerp ‘Donna’s Dagboek’, zet jouw naam in de mail, stuur hem naar donnasdagboek@jaimyspost.nl en je bent als eerste op de hoogte!